Międzynarodowy Dzień Heraldyki
Wokół herbów miast i regionów przechodzimy codziennie – widzimy je na budynkach urzędów, tablicach wjazdowych, oficjalnych dokumentach czy materiałach promocyjnych. 10 czerwca, w Międzynarodowy Dzień Heraldyki, warto przyjrzeć się bliżej znakom, które budują naszą tożsamość. Na szczególną uwagę zasługuje herb województwa kujawsko-pomorskiego, będący połączeniem wielowiekowych tradycji naszych ziem.
Współczesne granice administracyjne często łączą regiony o zróżnicowanej przeszłości. Przyjęty uchwałą sejmiku 10 lipca 2000 roku herb województwa kujawsko-pomorskiego stanowi połączenie symboli wywodzących się z historycznych tradycji ziem tworzących współczesny region.
Herb województwa kujawsko-pomorskiego składa się z dwóch głównych elementów: kujawskiej hybrydy heraldycznej oraz srebrnego (białego) pola tarczy nawiązującego do tradycji ziemi chełmińskiej.
Hybryda Kujawska (Połączenie Orła i Lwa): W srebrnym (białym) polu widzimy niezwykłe stworzenie – po heraldycznie prawej stronie tarczy znajduje się połowa czerwonego orła z otwartym złotym dziobem i językiem, natomiast po heraldycznie lewej – połowa czarnego lwa z czerwonym językiem. Obie postacie złączone są pod jedną, otwartą złotą koroną zdobioną czerwonymi klejnotami. Wspólnie elementy te odwołują się do tradycji historycznych ziem tworzących współczesne województwo kujawsko-pomorskie.
Heraldyka to jedna z nauk pomocniczych historii. Jej zadaniem jest nie tylko badanie początków i rozwoju herbów, ale przede wszystkim weryfikacja zasad ich tworzenia.
Międzynarodowy Dzień Heraldyki to stosunkowo młoda inicjatywa – święto zostało ustanowione w 2013 roku z rąk Międzynarodowego Stowarzyszenia Heraldyków Amatorów (IAAH), a jego głównym pomysłodawcą był ceniony, polski malarz i heraldyk Tomasz Steifer. Wybór daty 10 czerwca nie był jednak dziełem przypadku, lecz głębokim ukłonem w stronę samych początków tej nauki. To właśnie tego dnia w 1128 roku, podczas uroczystości w normandzkim Rouen, król Anglii Henryk I pasował na rycerza swojego zięcia, Godfryda Plantageneta. Młody rycerz otrzymał wówczas błękitną tarczę ozdobioną sześcioma złotymi lwami. Wydarzenie to jest powszechnie uznawane przez historyków za pierwszy w dziejach udokumentowany i w pełni ukształtowany akt nadania herbu, który dał początek wielowiekowej tradycji wizualnego języka rycerskiego.