„Jadwiga” monodram o Jadwidze Stańczakowej - Agnieszki Przepiórskiej | Festiwal Początek Sezonu 2026

𝐅𝐞𝐬𝐭𝐢𝐰𝐚𝐥 𝐏𝐨𝐜𝐳ą𝐭𝐞𝐤 𝐒𝐞𝐳𝐨𝐧𝐮 𝐁𝐲𝐝𝐠𝐨𝐬𝐳𝐜𝐳 𝟐𝟎𝟐𝟔: „𝐉𝐚𝐝𝐰𝐢𝐠𝐚” – 𝐦𝐨𝐧𝐨𝐝𝐫𝐚𝐦 𝐀𝐠𝐧𝐢𝐞𝐬𝐳𝐤𝐢 𝐏𝐫𝐳𝐞𝐩𝐢ó𝐫𝐬𝐤𝐢𝐞𝐣

Tekst: Piotr Rowicki, reżyseria: Anna Gryszkówna, muzyka: Piotr Skotnicki, scenografia i kostiumy: Matylda Kotlińska, choreografia: Karolina Kraczkowska, światło: Michał Głaszczka.

Gdyby szukać jednego słowa, którym można spróbować opisać życie Jadwigi Stańczakowej, byłoby to słowo: cień. Utrata wzroku, wejście w cień. Cień ojca. Cień żydowskiego pochodzenia. Cień getta. Cień utraconego brata i przyjaciół. Cień Mirona Białoszewskiego. Cień depresji. Tym jednym słowem nie da się jednak opisać całego życia. Bo droga ociemniałej Jadwigi Stańczakowej to też niewyobrażalna, mozolna i często beznadziejna walka o wyjście z cienia. Z każdego cienia. Do jasności. Do własnej twórczości, do własnego ja, do samostanowienia, samoakceptacji i decydowania o swoim losie. O losie kobiety, matki, babki, dziennikarki i poetki. Sama o sobie mówiła: „ja, ślepak”. I jako jedna z pierwszych odważyła się pisać o utracie wzroku i depresji, tak jak jeszcze nikt wtedy nie pisał.

Monodram w wykonaniu Agnieszki Przepiórskiej nie jest opowieścią o życiu zapomnianej, chorej poetki, którą literaturoznawcy zaszufladkowali jako „tę od Mirona”. To poetycka podróż o kobiecie odważnej, dzielnej, twardej i wrażliwej jednocześnie, o szerokich horyzontach i zainteresowaniach, widzącej dużo więcej i dalej niż większość ludzi, którym wydawało się, że z ich wzrokiem wszystko w porządku. To jazda bez trzymanki, na latającym dywanie, do gwiazd, do barw, do zieleni.

𝐀𝐠𝐧𝐢𝐞𝐬𝐳𝐤𝐚 𝐏𝐫𝐳𝐞𝐩𝐢ó𝐫𝐬𝐤𝐚, aktorka teatralna związana z Teatrem im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, filmowa i serialowa, pedagożka, producentka, kuratorka festiwalu Carpe Diem. Od 10 lat tworzy teatr biograficzny, który sama artystka określa mianem „bioteatru”, gdyż spektakle z tego cyklu są czymś w rodzaju artystycznie i teatralnie przetworzonych biografii kobiet – scenariusze powstały w oparciu o uznane publikacje książkowe. Aktorka jak dotąd konfrontowała się na scenie m.in. z Zuzanną Ginczanką („Ginczanka. Przepis na prostotę życia”) i Simoną Kossak („Simona K. Wołająca na puszczy”). Jej rola Barbary Sadowskiej w spektaklu „W maju się nie umiera” została uhonorowana przez miesięcznik „Teatr” Nagrodą im. Aleksandra Zelwerowicza za najlepszą kobiecą kreację aktorską w sezonie 2022/23. Ostatnie miesiące przyniosły jej także znakomite role Wisławy Szymborskiej w spektaklu „Szymborska. Kropki, przecinki, papierosy” i Anny Walentynowicz w przedstawieniu „Nazywam się Anna Walentynowicz”. Za kreację Irenki K. w monodramie „Ocalone” w reż. Mai Kleczewskiej z 2024 roku została nominowana w plebiscycie O!Lśnienia Onetu i Miasta Stołecznego Warszawy oraz otrzymała tytuł Najlepszej Aktorki na 31. Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych.