Grupa Pomarańcze – „Oszukani”

Reżyseria:  Karol Barcki
Scenariusz:  Karol Barcki, Dominik Nyczak
Scenografia:  Magdalena Tomaszewska, Karol Barcki
Muzyka:  Karol Barcki, Dominik Nyczak
Choreografia/ruch sceniczny:  Dima Cherkaskyi, Paweł Nykowski
Występują:  Natalia Klupp, Paweł Nykowski, Dima Cherkaskyi, Karol Barcki
Premiera:10 lutego 2024, Poznań

O TEATRZE:

Grupa Pomarańcze (pełna nazwa to Pomarańcze w Uchu na Skarpie bez Kartki), zespół teatralny, założony przez siedmiu nastolatków w lutym 2006 roku w Goleniowie jako wypadkowa warsztatów w Teatrze Brama. Członkowie Pomarańczy od początku przejawiali odmienne teatralnie skłonności poszukując własnej formy wypowiedzi w OFFie, często jako punkt wyjścia uznając popkulturę. Styl Pomarańczy można określić jako eklektyczny, kolażowy. Może to brzmieć kokieteryjnie, lecz tak w rzeczywistości najlepiej określić formułę teatralną, którą ta grupa wypracowała i sukcesywnie wykorzystuje. Od samego początku angażowali się w pomoc przy organizacji różnych wydarzeń kulturalnych, nie tylko w rodzimym Goleniowie, ale także innych miastach Polski. Pierwsze efekty przyszły w 2012 roku, gdy powołali do życia festiwal Ofensywa Teatralna (10 edycji, Poznań), Bez Kurtyny (5 edycji, Gniezno), Festiwal Wuchta (2 edycje, Poznań) i wiele innych, przy których starali się nie zapominać o swoich „szkolnych” początkach (Liga Teatrów Studenckich, Wielkopolska FAMA). Dodatkowo rok 2012 owocuje tym, iż Pomarańcze stają się członkiem Zachodniopomorskiej OFFensywy Teatralnej (u boku między innymi Teatru Krzyk, Brama, Kana, Realistycznego, Abanoia, adVersum, Kingdom of Curvy Fork, Uhuru, 6 i Pół, Ego Vu). Ostatecznie grupa zrealizowała 40 spektakli, 12 happeningów i ok. 20 performansów oraz zdobyła kilkanaście pomniejszych nagród na różnego rodzaju festiwalach dla teatrów alternatywnych. Od kilkunastu lat współpracuje przy projektach z teatrami: Ósmego Dnia,  Krzyk, Brama, Terminus A Quo, Republiką Sztuki Tłusta Langusta, Wydawnictwem DramEdition. Kiedyś napisano o nich: „Możliwe, że to jedna z nielicznych dzisiaj grup ludzi, którzy wciąż marzą o jedności bytu zwanego sztuką niezależną. Oni naprawdę wierzą w teatr dla zwykłych ludzi robiony właśnie przez zwykłych ludzi”.